Het Parlement is klaar voor het Verdrag van Lissabon

Het Parlement is voorbereid op de grotere bevoegdheden die het krijgt na de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon.

Europarlementsleden namen in november 2009 hervormingen van interne regels aan om rekening te houden met de komst van achttien extra Parlementsleden, meer wetgevende bevoegdheden en een nieuwe begrotingsprocedure, waarin het Parlement op gelijke voet met de EU-regeringen zal staan.

Rapporteur David Martin (S&D, UK) zei in de plenaire vergadering: "de Europese Eenheidsakte heeft het Parlement van een baby een kind gemaakt, het Verdrag van Maastricht begeleidde ons door de puberteit, de Verdragen van Nice en Amsterdam namen ons mee naar de volwassenheid en ik denk dat het Verdrag van Lissabon dit Parlement de volledige rechten van een volwassene verleent".

In totaal zullen achttien extra Europarlementariërs uit twaalf lidstaten hun intrede in het Parlement doen nu het nieuwe verdrag in werking is getreden en nadat een protocol ter bevestiging van de toevoeging van de Parlementsleden door alle lidstaten zal zijn geratificeerd. Tot die tijd zouden de nieuwe EP-leden geen stemrecht hebben, maar de status van waarnemer, een mogelijkheid die nu aan het Reglement van het Parlement wordt toegevoegd.

De hervormingen moeten ook rekening houden met de aanzienlijke toename van de wetgevende bevoegdheden van het Parlement. Met het Verdrag van Lissabon valt bijna al het EU-beleid onder de "gewone wetgevingsprocedure", waarin het Parlement en de Raad gelijk zijn als wetgevers. De begrotingsregels zijn ook herzien, omdat het Parlement evenveel bevoegdheid als de Raad zal hebben bij het bepalen van de EU-begroting.

Bovendien is de procedure van de benoeming van de voorzitter van de Commissie gewijzigd, zodat het Parlement nu meer macht heeft in die materie. Verdere wijzigingen in het reglement houden rekening met de gevolgen van het Handvest van de grondrechten voor de wetgeving, het recht van het Parlement om verdragswijzigingen voor te stellen en de toegenomen invloed van de nationale parlementen.